எழுத்துரு அளவு    

ஊத்துக்காடு ஸ்ரீ காளிங்க நர்த்தன பெருமாள்
ஸ்தலபுராணம்

அன்பர்களே! நீங்கள் அதிகம் அறிந்திடாத கிருஷ்ண சரித்திரத்தையும் ஒரு இடத்தை தனது நிரந்தர வசிக்கும் இடமாக மாற்றிக் கொண்ட சரித்திரத்தையும் ஆயிரம் வருடங்களாக தன்னை தேடி நாடி வரும் பக்தர்களிடம் அவர்கள் குறைகளைக் கேட்டு சற்றே அவர்களுடன் விளையாண்டு பின்பு அவர்கள் தங்களிடம் கூறிய குறைகள் மற்றும் அல்லாத அவர்கள் வாழ்வில் அத்தனையும் போக்கி, இப்பிறவி முழுவதும் சுகமாக வாழ வைத்து தன்னிடமே அழைத்து கொள்ளும் கிருஷ்ணனின் சரித்திரத்தையும் சற்றே விரிவாக உங்களோடு பகிர்ந்து கொள்ள விரும்புகிறேன்.

இந்த கிருஷ்ணனையும், இந்த ஷேத்திரத்தையும் பற்றி 12 ஆழ்வார்களும், தன்னுடைய பாசுரங்களில் குறிப்பிடவில்லை. 12 ஆழ்வார்களும் தாங்கள் இயற்றிய பாசுரங்களில் குறிப்பிடவில்லையே என்ற வருத்தத்தை ஒருவர் அவதரித்து தான் இயற்றிய பாடல்கள் மூலமாக தீர்த்து வைத்தார் என்பது அந்த பாடல்களை கேட்கும் பொழுது, கேட்பவர் அறியாமலையே அவர்கள் மனது கிருஷ்ணனின் பக்கம் செல்வதிலிருந்தே நாம் தெரிந்து கொள்ளலாம்.

தன்னுடைய பிஞ்சு பதங்களால் இந்த ஸ்தலத்தில் இன்னமும் விளையாடிக் கொண்டிருக்கின்றான். தன பாதங்களிலிருந்து வெளிவரும் சலங்கை ஒலி இன்னும் இவ்விடத்தில் கேட்டுக் கொண்டிருகின்றன. பக்தர்களே, உங்களால் யூகிக்க முடிகிறதா? என்று நான் கேட்டால் தெரியவில்லை என்றே பதில் வரும். இதுவே உங்கள் வாழ்வில் இறுதியாக கூறும் வார்த்தை. நான் கூறப்போகும் சரித்திரத்தைக் கேட்ட பிறகு ஏன் இவ்வளவு நாட்கள் இந்த விஷயங்களை அறிந்து கொள்ளவில்லை என்று உங்களுக்குத் தோன்றினால் இதுவே உங்களுக்கு இறுதி பிறவியாகும். நான் கூறப்போகும் சரித்திரத்தை முழுமையாக அறிந்தவர்கள் இப்பூவுலகில் இல்லை. ஆம்! ஊத்துக்காடு என்கிற மஹா புண்ணிய ஷேத்திரத்தை பற்றித் தான் கூறிக் கொண்டிருக்கின்றேன். அங்கே கண்ணன் எப்படி வந்தான்? வேங்கடகவி என்பவர் யார்? என்பதை பற்றி சற்று விரிவாகக் கூற இருக்கிறேன். இந்த புராணத்தை பற்றி செவி வழி செய்திகளாய் சொல்லிக் கொண்டு வரப்பட்டது. அப்படி கேட்ட ஒவ்வொரு விஷயங்களை மட்டுமே இதுவரை பல நபர்கள் கூறிக்கொண்டிருகிறார்கள். நான் எதன் அடிப்படையில் இந்த புராணத்தை கூறுகிறேன் என்பதை தெளிவாக எடுத்துரைக்க கடமைப்பட்டுள்ளேன். ஒரு சமயம் எனது தந்தையார் மதிய வேளையில் ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கு மாத்தியானிக பூஜை செய்து முடித்துவிட்டு நடை சாத்துவது வழக்கம். அப்படி திருக்கோவிலின் கதவை தாழிடும்பொழுது சற்று தொலைவில் 'அப்பா!' என்று குரல் கேட்டது. திரும்பி பார்த்தால் தரிசனத்துக்காக ஒரு பக்தர் வந்திருந்தார். 'அய்யா! நான் பிருந்தாவனத்திலிந்து வருகிறேன். இந்த கிருஷ்ணனை தரிசிப்பதற்காக வெகுதுரம் நடந்து வந்துள்ளேன். தரிசனம் பண்ணலாமா?' என்று தழுதழுத்த குரலில் என் தந்தையரிடம் கேட்டார். அந்த பக்தருக்கு தொண்ணூறு வயதிற்கு மேல் இருக்கும். எனது தந்தையார் தாராளமாக சேவிக்கலாம் என்று கூறி அந்த பெரியவரை அருகில் அழைத்து ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கு தீபாராதனை செய்து செவிவழி செய்திகளாக நாங்கள் கேட்ட ஸ்தல புராணத்தை தொகுத்துக் கூறி முடித்தார் எனது தந்தையார். அவருக்கு தீர்த்தம், சடாரி எல்லாம் கொடுத்த பிறகு நடை சாத்த ஆயத்தம் ஆனார். அந்த பெரியவர் மீண்டும் எனது தந்தையை அழைத்து நீங்கள் தற்பொழுது கூறிய ஸ்தல புராணத்தை சற்று விரிவாக கூற இயலுமா? என்று கேட்டார். அய்யா இவைகள் செவிவழி செய்திகளாக நான் கேட்டவையே. இந்த முழு புராணத்தையும் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்று நீண்ட நாட்களாக கண்ணனிடம் பிரார்த்தித்துக் கொண்டிருக்கின்றேன் என்று எனது தந்தையார் கூறினார். அதற்கு அந்த பெரியவர், அதை கூறத்தான் நான் வந்தேன்! என்றார். மிகவும் மகிழ்ந்த எனது தந்தையார் கூறுங்கள் என்று பணிவோடு வேண்டினார். அந்த பெரியவர் கூறிய விஷயங்களை ஆதாரமாகக் கொண்டே உங்களுக்கு நானும் கூற இருக்கிறேன்.

சுமார் ஆயிரம் வருடங்களுக்கு முன்பு காமதேனுவின் குழந்தைகளான நந்தினி, பட்டி என்ற இரண்டு கன்றுகளும் பிரம்மாவின் சாபத்தால் சிவ தொண்டும், விஷ்ணு தொண்டும் செய்வதற்காக பூலோகத்திற்கு வந்தன. இந்த ஊத்துக்காடுக்கு சற்றே அருகில் உள்ள பட்டீஸ்வரம் திருகோவிலில் உள்ள சிவபெருமானுக்கு ஆராதனம் செய்வதற்குண்டான புஷ்பங்களை பறித்துக் கொடுக்கும் தொண்டினை தொடர்ந்து செய்து கொண்டு வந்தன. ஊத்துக்காட்டிலிருந்து அந்த புஷ்பங்களைப் பறித்து இந்த சிவனுக்கு சேர்த்துக் கொண்டிருந்தன. அப்பொழுது, ஊத்துக்காட்டில் வேத நாராயண பெருமாள் ஆலயம் மிக சிறிய ஆலயமாக இருந்தது. இருநூறுக்கும் மேற்பட்ட பிராமணர்கள் வசித்து வந்தார்கள். மதிய வேளையில் இரண்டு கன்றுகளும் ஓய்வெடுப்பதற்காக இந்த ஊருக்கு வரும். அக்காலத்தில் மதிய வேளையில் ஓய்வு சான்றோர்களிடம் சென்று பகவத் குண விசேஷ கதைகளை கேட்டறிவதே ஆகும். அப்படி அந்த கன்றுகளுக்கு தினம் தினம் ஒவ்வொரு சரித்திரமாக ஒரு பெரியவர் கூறிக் கொண்டிருந்தார். அன்றைய தினம் எவ்வளவு நேரம் தேடியும் அந்த பெரியவர் கன்றுகளுக்கு கிடைக்கவில்லை. சோர்ந்து போய் ஓரிடத்தில் அமர்ந்துக் கொண்டிருந்தன அந்த கன்றுகள். இதை மேலிருந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்த நாரத மகரிஷியிடம் காமதேனு என் குழந்தைகள் சீக்கிரம் என்னை வந்து சேர அனுக்கிரகியுங்கள் என்று பிராத்தித்ததற்கிணங்கி நாரத மகரிஷி அந்த கன்றுகள் முன் பிராமண வேஷத்தில் காட்சி கொடுத்தார். நாரத மகரிஷி அந்த கன்றுகளைப் பார்த்து. 'ஏன் சோர்வாக இருக்கிறீர்கள்?' என்று கேட்டார். அந்த கன்றுகள் தாங்கள் அந்த பெரியவரை தேடி அலைந்ததைப் பற்றிக் கூறின. அதற்கென்ன, இன்றைய தினம் நான் உங்களுக்கு கதை கூறுகிறேன் எனக் கூறினார். மகிழ்ச்சியுற்று அந்த கன்றுகள் அமர்ந்து சிஷ்ய பாவத்துடன் கேட்கத் தொடங்கின. எப்பொழுதும் சில உயர்ந்த விஷயங்களைப் படித்தோ அல்லது வேறு ஒருவர் கூறியோ கேட்பதை விட, ஒரு குருவின் திருவடியின் கீழ் சிஷ்ய பாவத்துடன் அமர்ந்து கேட்டால் குருவின் சாநித்யத்தால் அந்த கதையினுடைய ஆழமான தத்துவத்தை உணர்ச்சிபூர்வமாக நாம் புரிந்து கொள்ள முடியும். அப்படிக் கேட்டது அந்த கன்றுகள். பாகவதத்தை தொடர்ந்து கூறிக்கொண்டு வந்தார் பிராமண வடிவில் உள்ள நாரத மகரிஷி. பாகவதத்தில் தசமத்கந்தத்தைக் கூற ஆரம்பித்த உடனேயே தன் மனதை பூரணமாக பறிகொடுத்தன அந்த கன்றுகள். தொடர்ந்து பல பால லீலைகளைக் கூறிக் கொண்டு வந்தார். அதிலும் விசேஷமாக, காளிங்க நர்த்தனத்தை மிக விரிவாக கூற திருஉள்ளம் கொண்டார். அவ்வண்ணமே கூறி முடித்தார். இதைக் கேட்ட கன்றுகள் அழ ஆரம்பித்துவிட்டன, என்னே? அந்த சின்ன கண்ணன், காளிங்கன் என்ற சர்ப்பத்தின் மேல் நர்த்தனமாடினானா? அவன் பாதங்கள் வலித்திருக்குமே! அவனால் அதை எப்படித் தாங்க முடிந்தது என அழத்தொடங்கின, அந்தக் கன்றுகள். நாரத மகரிஷி எவ்வளவு சமாதானம் சொன்னாலும் அதன் அழுகையை நிறுத்த முடியவில்லை. அந்த இரண்டு கன்றுகளுடைய பூர்வ ஜென்மபிரம்மாவின் சாபத்தையும், அதனால் அவதரித்த நோக்கத்தையும் எடுத்துரைத்தும் கூட அந்த கன்றுகள் கேட்பதாக இல்லை. தொடர்ந்து கண்ணனை நினைத்து அழுது கொண்டே இருந்தது. நாரத மகரிஷி பிராமண வேஷத்தை கலைத்து நாரதர் என்று காண்பித்தும் கூட அக்கன்றுகள் அழுகையை நிறுத்துவதாக இல்லை. கன்றுகளே! என்ன செய்தால் உங்களுடைய வருத்தம் நீங்கும் என்று கூறுங்கள் என்றார் நாரதர். அதற்கு அந்தக் கன்றுகள் அந்த கண்ணன், காளிங்க நர்த்தனம் செய்ததை மீண்டும் பார்க்க வேண்டும். அவருக்கு வலித்ததா? என கண்ணனிடம் கேட்க வேண்டும் என்று கூறியது. நாரதர், கன்றுகளே! இது என்னால் முடியாத காரியம், உங்கள் தாயாரை அழைத்து கேளுங்கள் என்றார். அந்த கன்றுகளின் பிரார்த்தனைக்கிணங்க காமதேனு இந்த இடத்துக்கு இறங்கி வந்தாள். காமதேனுவாலும் சமாதனம் பண்ண முடியவில்லை. உடனே நாரதரும், காமதேனுவும் வைகுண்டத்திற்கு சென்று மகாவிஷ்ணுவிடம் பிரார்த்தித்தனர். அதற்கு மஹா விஷ்ணு அப்படியா, என் கதைக் கேட்ட இரு கன்றுகள் அழுது கொண்டிருக்கிறதா? அப்படியொரு பக்தர்களா? என்று வியந்து அவர்களுக்காக நான் மறுபடியும் காளிங்க நர்த்தனம் செய்து காண்பிக்கிறேன் என்று மூவரும் பூலோகம் கிளம்பினார்கள்.

மஹா விஷ்ணுவின் அருளால் ஒரு வடுவை உருவாக்கி மீண்டும் காளியனை வரவழைத்து நர்த்தனம் ஆடிக்காண்பித்தார். நர்த்தனமாடியதால் தனக்கு வேதனையில்லை என்றும் காளியனுக்குத் தான் வேதனை என்றும் அனுக்கிரகம் பண்ணினார். இதைக் கண்டு அத்தனை தேவர்களும் மெய் மறந்து போனார்கள். என்னே? விஷ்ணுவின் அனுக்ரஹம், தன் பக்தனுக்காக மறுபடியும் பூலோகம் சென்று நர்த்தனம் ஆடி காண்பித்து இருக்கிறாரே! என்று வியந்து பூமாரி பொழிந்தார்கள். அத்துணை தேவர்களும் இந்த சேஷத்திரத்திற்கு இறங்கி வந்து தாங்கள் எவ்வளவு பெரிய பாக்கியசாலிகள் என்று பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். இந்த இடம் என்ன பாக்கியம் செய்திருக்கிறது என்று மெய் மறந்தார்கள். அந்த சமயம் அந்த கன்றுகள் கிருஷ்ணரை நீங்கள் இப்படியே இங்கயே இருக்கும்படியாக வேண்டினார்கள். அவ்வாறே அத்தனை தேவர்களும் வேண்ட பஞ்சலோக விக்கிரகமாக மாறினார் கிருஷ்ணர்.

நாரதரே! அந்த விக்ரகத்தை வேத நாராயண பெருமாள் திருத்தலத்தில் பிரதிஷ்டை செய்தார். கோலாகலமாக பிரதிஷ்டை நடைபெற்றது. கன்றுகளுக்கு பிரம்மாவின் சாபம் நீங்கி மோஷம் கிட்டின. தேவர்கள் தங்களது இருப்பிடத்திற்கு சென்றார்கள். ஆனால் இந்த பிரதிஷ்டையை செய்த நாரதருக்கு இந்த விக்ரகத்தைப் பார்த்து திரும்பி செல்ல மனம் வரவில்லை. ஒரு ஜென்மமாவது இந்த கிருஷ்ணனுக்கு கைங்கர்யம் செய்ய வேண்டுமென எண்ணி வைகுண்டம் சென்று விஷ்ணுவிடம் தன் கோரிக்கையை எடுத்துரைத்தார். அதற்கு மஹா விஷ்ணு வைகுண்டத்தில் என்னைத்தான் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறாயே, பின் எதற்கு அங்கு செல்ல வேண்டும் என்றார். அதற்கு நாரதர் மிகவும் பவ்வியமாக நீங்கள் இங்கே மகாவிஷ்ணுவாக இருக்கிறீர்கள், அங்கேயோ கிருஷ்ணனாக அல்லவா! இருக்கிறீர்கள், அதுவும் தன் பக்தனுக்காக மீண்டும் கிருஷ்ணாவதாரம் எடுத்துள்ளீர்கள். என்னை உங்களுக்கு தொண்டு செய்ய அனுக்கிரகியுங்கள் என பிரார்த்தித்தார். அதற்கு மஹாவிஷ்ணு சில காலங்கள் கழித்து வேங்கடகவி என்ற திருநாமம் கொண்டு அந்த ஷேத்திரத்தில் அவதரித்து என் மீது பல சங்கீர்த்தனங்களை பாடுவாயாக! என்று அனுக்கிரகித்தார்.

காலங்கள் கடந்தோடின. ஒருநாள் நள்ளிரவு 12 மணி அளவில் ஆவணி மாதத்தில் 16 வயது பிரம்மச்சாரியாக நாரதர் வேங்கடகவி ரூபமெடுத்து இறங்கி வந்தார். தொடர்ந்து பல சங்கீதங்கள் அந்த கிருஷ்ணனின் மீது இயற்றினார். அந்த சங்கீதங்களைக் கேட்டு அங்கு வந்த அவ்வூர் பிராமணர்கள் நீங்கள் யார்? எங்கிருந்து வந்திருக்கிறீர்கள்? எதற்காக வந்திருக்கிறீர்கள் என்று வேங்கடகவியை பார்த்து கேட்டார்கள். அதற்கு நானொரு பரதேசி சிறிது காலம் இங்கே தங்கி இந்த கிருஷ்ணனின் மீது சில பாடல்கள் பாட உள்ளேன் எனக் கூறினார். அவர் இந்தக் கண்ணனைப் பார்த்து முதலில் பாடிய கானம்,

"ஆடாது அசங்காது வா கண்ணா!" தொடர்ந்து பல கானங்களை இயற்றினார்.

அப்பொழுது எங்கள் தலைமுறையில் உள்ள ஒருவர் அர்ச்சகராக அங்கே இருந்து கொண்டிருந்தார். தினமும் காலை வேளையில் சில பிரதிக்க்ஷனங்களை செய்த பிறகு பாட ஆரம்பிப்பார். இந்த ஜென்மாவில் தான் பாடல் பாடி அந்த கண்ணனின் காட்சி பெற வேண்டுமென்றே தினமும் பாடல்களை பாடி வந்தார். கிருஷ்ணனுக்கு ஒரு ஆச்சர்ய குணம் ஒன்று உண்டு. அவன் எதிர்பார்க்கும் சமயத்தில் வரமாட்டான். எதிர்பாராத சமயத்தில் காட்சி கொடுப்பான். காலங்கள் உருண்டோடின. கண்ணனைப் பார்க்காமல் அன்னம் உண்ணமாட்டேன் என்று சில காலங்களாகவே ஆகாரம் உண்பதையே அவர் முற்றுலுமாக தவிர்த்து வந்தார். இதன் காரணமாக உடல் மெலிந்து கண்கள் சொருகி பார்வை மங்க ஆரம்பித்தது. பிரதிக்க்ஷனம் செய்யக் கூட அவரால் முடியவில்லை. தன் முழங்கால் வாயிலாகவே மிகவும் சிரமப்பட்டு ஒரு பிரதிக் பிரதிக்க்ஷனம் செய்து முடித்தார். அடுத்த பிரதிக்க்ஷனம் செய்ய முடியவில்லை. தன் பிராணன் இன்றுடன் பிரியப் போவதை உணர்ந்தார். இன்று எப்படியாவது பாடி கண்ணனை வரவழைத்துவிடலாம் என்றெண்ணி என்ன பாடலாம் என சிறிது யோசித்து பின் தாமதமில்லாமல் 'அலைபாயுதே கண்ணா!' என்று பாட ஆரம்பித்துவிட்டார். அந்த பாடல் முழுநிறைவு தருவாயை நெருங்கிவிட்டது. (நீங்கள் இனி எப்பொழுது இந்த பாடலைக் கேட்டாலும் இந்த உணர்வுடனே அந்த பாட்டில் வரும் வார்த்தைகளைக் கேளுங்கள். உயிர் பிரியும் தருவாயில் தான் பாடினார் என்று உங்களுக்கு புரிய வரும்.) ஆனாலும் கண்ணன் வரவில்லை. மெய்மறந்து தன் தொடைகளில் தாளம் போட்டுக்கொண்டே பாடிக் கொண்டிருந்தார் வேங்கடகவி. திடீரென்று ஜவ்வாது மனமும், நாகலிங்க பூ வாசனையும், குளிர்ந்த காற்றும் அவர் மேனியில் பட ஆரம்பித்தது. அச்சமயத்தில் அவர் பார்வை முற்றிலுமாக பறிபோய்விட்டது. ஆனாலும் தான் பாடுவதை நிறுத்தவில்லை. முழு பலத்தைக் கூட்டி சங்கீதத்தைக் கூட பாட முடியவில்லை. தொடையில் தாளம் போட முடியாதபடி கை இடறியது. எதோ ஒரு குழந்தை மடியில் படுத்திருப்பது போன்று உணர்வு தோன்றியது. அப்பா யாரது? நான் கண்ணனைக் காண வேண்டுமென்று வேகத்துடன் பாடிக் கொண்டிருக்கின்றேன். அந்தக் குழந்தையிடமிருந்து பதில் இல்லை, மீண்டும் மீண்டும் கேட்டார், பதில் இல்லாத காரணத்தினால் சற்றே சினம் வந்து அந்தக் குழந்தையைக் கீழே தள்ளிவிட்டார். உடனே அந்தக் குழந்தை இதழ்களை பிரித்து பேசத் தொடங்கியது. வேங்கடசுப்பையரே! யாரைக் காண வேண்டுமென இத்துணைக் காலம் பாடினாயோ! அவன் நான் தான் என்னை நன்றாகப் பார்! என்றார். கண்ணா! என்று விழவும் சக்தியில்லாமல் கண்ணனைப் பார்த்து, என்னுடைய உடலுறுப்புகள் அனைத்தும் சரியாக இயங்கக் கூடிய காலகட்டத்தில் நீ காட்சி தரவில்லை. இப்பொழுது என் பலமும் மனபலமும் சோர்ந்தபிறகு வந்திருக்கிறாயே கண்ணா! உன்னை கையெடுத்துக் கூட வணங்க முடியவில்லை என்று கூறிக் கொண்டிருக்கும் போது வேங்கடகவியின் உடலிலிருந்து உயிர் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகப் பிரிந்து கொண்டிருந்தது. மேலும் படிக்க...


இந்த வலைத்தளத்தின் உள்ளடக்கத்தை சட்டவிரோதமாக பயன்படுத்துவது / வலைத்தளத்தின் போலிகள் கண்டிப்புடன் தடை செய்யப்பட்டுள்ளது.